روزنوشت

امشب دلم خيلي گرفته فقط بغل يكي كمه كه ارومم كنه وقت  نشد بهش بگم چقدر حالم بده  تو گريه به سرم زد فال حافظ بگيرم اما حافظم ارومم نميكنه دلم خييلي گرفته نميدونم چكار كنم  

خيلي چيزارو نميدونستم خدايا چرا يه لحظه هم فكرشونو نكردم؟چرا شك نكردم؟

امروز اتفاقي يه فيلم ديدم مال ترم اخر دانشگام بود.روز دوم  كارورزي اتاق عمل بود

يه اتاق كه عملي توش نبود بوديم و مثلا قرار بود اسم ابزارها و كاربردهاشون  و قيافه هاشونو ياد بگيريم

بيشتر به شوخي و مسخره بازي گذشت البته وسط حرفاي متفرقه گاهي هم وسايل رو به دوربين نشون ميداديم و اسمشونو ميگفتيم.

منو "م" هم كه تو حال خودمون بوديم يه نخ بخيه برداشتيمو افتاديم به جون شان ها. يادش بخير

ياد اقاي موقري بخير چقدر باهم دوست شده بوديمااااااا وقتي اسكراب شده بودم هي ميگفت براي عمل ارتوپدي بايد زور داشته باشيا چه عمل طولاني هم نصيب من شد

"ف" بهم اس ام اس ميده خيلي وقت بود ازش خبر نداشتم .بازم منو برد به دوران خوش دانشجويي

اونم منتظر اين تاييده لعنتيه تا از بيكاري راحت شه

دلم براي قديما تنگه براي تمام بجه هاي گروه البته به جز چند نفري كه هميشه همه چيو خراب ميكردن

پي نوشت:يادته وقتي اومدم پيشت چقدر داغون بوذم؟خيلي بهم كمك كردي ازت ممنونم ولي بازم دلم برات تنگ شده

يه شوهر عمه ي جيگر دارم كه چندوقتيه سرطان داره اما ماشالا روحيش از منم بهتره .هميشه راجع به بيماريش اطلاعات جمع ميكنه بعد باهام حرف ميزنه گاهي سوال ميپرسه.ميگه دوست دارم درموردش بدونم نميخوام ازش فرار كنم.امروز داشتيم باهم حرف ميزديم بهم ميگفت تو زندگي نترس اگه اميدتو از دست ندي هيچ چيز نميتونه از پا درت بياره بعد هم يه حكايتي گفت:

بخوريدهيچ كس نميميره

قديما كه جوونتر بودم يه وقتايي يه چيزايي توي يه ورق كاغذ يا توي قسمتاي خالي كتابام مينوشتم.بعدها كل حرفامو براي يه عزيزتر از جاني ميگفتم و احساس سبكي ميكردم.

اخيرا هم  يه دقتري دارم كه هروقت دلم ميگيره ميرم سراغش. با خوندن وبلاگها به ذهنم رسيد شايد داشتن يه وبلاگ به منم كمك كنه تا با شرايط جديدم كنار بيام.